خلوت دل یک دندانپزشک...

زلف یار دام است و خالش دانه ی آن دام و من

بر امید دانه ای افتاده ام در دام دوست

گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا

خاک راهی کآن مشرف گردد از اقدام دوست

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق

ترک کام خود گفتم تا برآید کام دوست

پایه پنجره نشستم ، کوچه خاکستریه باز زیره بارون

انگار از همون روزاست حالو هوام رنگه توه

کوچه دلتنگ توه

دلم گرفته دوباره هوای تورو داره

چشمای خیسم واسه ی دیدنت بی قراره

این راه دورم خبر از دل من که نداره

آروم ندارم یه نشونی میخوام واسه قلبم

جز این نشونه واسه چیزی دخیل نمیبندم

این دل تنهام دوباره هوای تورو داره

هوای شهرتو با بوی گلاب

پیچیده توی اتاقم مثل خواب

داره بدجور غریبی میکنه

آخه جز تو دردمو کی میدونه؟

لینک دانلود

پی نوشت: دوس دارم وقتی مردم رو سنگ قبرم یکی از دو مطلب زیر رو بنویسن:

1- دولت جاوید یافت آنکه نکونام زیست.... کز عقبش ذکر خیر زنده کند نام را

    وصف تو را گر کنند ور نکنند اهل فضل.... حاجت مشّاطه نیست روی دلارام را

2- «هیچ کس او را نشناخت!»

یا رب تو خود میدانی چقدر سخت است که بی گناه محاکمه شوی!!

بی گناه پای چوبه دارت ببرند و اعدامت هم بکنند!!

برای گناه نکرده!!... به جرم اینکه دیگران سوءتفاهم برایشان پیدا شده است!!

به قول شاعر:

بی گناهی کم گناهی نیست در دیوان عشق

یوسف از دامان پاک خود به زندان می رود!!

امروز تو این حال و هوای گرفته که بودم یکی از دوستان پیامکی برام فرستاد که شاید اندکی آرامش بود بر آلام من! نوشته بود:

زندگی گذشتی است

چهرها شکستنی است

این فقط معرفت است که همیشه ماندنی است!!

پی نوشت: خیلی خیلی آدم دیر بخشی ام!!... یعنی اینکه کلهم زیاد اهل بخشش نیستم!!... همه رو هم که به گردنشون حقی دارم به خدا واگذار کردم و در دادگاه عدل الهی نمی بخشمشون و از خدا میخوام تا آخرین ذره حقمو از حلقومشون بکشه بیرون!!

امروز هم که بی گناه محاکمه و محکوم شدم به خدا واگذار کردم!!!